Back to my roots

Ken je dat? Dat je iets echt heel graag wilt en dat je er (bijna) alles voor over hebt om dat te krijgen? Dat wat in je kop, niet in je kont zit? Ik wilde een paar jaar geleden niets liever dan terugverhuizen vanuit Almere naar Weesp. En daar viel ik iedereen in mijn omgeving, en daarbuiten, dagelijks mee lastig.

Huren was niet echt een optie, wel geprobeerd en een flat aangeboden gekregen. Maar door mijn verblijf in een flat was ik plotseling in Almere beland, dus toch maar niet gedaan.

Kopen dus! Grote stap! En waar dan? Aetsveld zou leuk zijn! Klein beginnen en dan maar zien …. Maar hoe kom ik “voor in de rij”? Hoe ben ik als eerste op de hoogte van nieuw aanbod?

Met een “goeie briefjes-ervaring” op zak, de stoute schoenen maar weer aangetrokken. Ik heb immers niet meer dan een stapel A4-tjes en wat verspreidingstijd te verliezen. En dan begint het afwachten. Uren, dagen, weken, maanden hoorde ik niets. Ik ging er bijna in geloven dat zo’n briefjesactie niet meer werkt anno 2008.

Maar ….. 3 juli, nota bene op mijn verjaardag, zit ik bij de pedicure als mijn mobiel afgaat in mijn tas. Een nummer dat ik niet ken op mijn verjaardag? Hmmm, strange. “Met Sandra”, neem ik verwachtingsvol op in de verwachting dat er iemand wiens nummer ik misschien kwijt was, spontaan happy birthday voor me gaat zingen. Maar zingen doet ze niet. Ik wel een paar minuten later.

“Hallo Sandra, je spreekt met Marja. Kan het kloppen dat jij een briefje bij mij in de bus hebt gedaan in verband met mijn huis? Ik ga namelijk binnenkort de huur op zeggen, en ik had je briefje bewaard omdat dat er al een tijdje aan zat te komen, dus ik dacht ik bel je even.”.

“Eh ja, dat klopt zeker Marja”. Nog geen uur later zat ik, met nieuwe voetjes en helemaal hyper, te genieten van een uitzicht waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Weiland tot zover je kunt kijken.

Done deal? Op zich wel, voor ons dan. Maar helaas werkt het zo niet. De huurwoning wordt verkocht via een makelaar die een contract heeft met de Woningcorporatie. En die willen wel van die woning af, maar om nou te zeggen dat ze er haast mee hebben?!?! Nee, dat dan weer niet.

6 weken, tientallen telefoontjes, minstens een dozijn mailtjes, en God weet hoeveel zenuwachtige momenten later, komt er 2 huizen naast Marja (die dan al lang verhuisd is), een woning vrij. Net iets minder gunstig qua uitzicht en een stuk duurder, maar omdat ik maar steeds niets hoor over de woning van Marja, ga ik toch maar kijken en jawel …. zelfs bieden.

Eigenlijk wil ik die woning niet, maar ik durf ‘m ook niet te laten schieten, want stel je voor dat ik straks niets heb.

Bijna tegen beter weten in stuur ik nog 1 mailtje naar de makelaar waarbij het huis van Marja toch echt een dezer dagen in de verkoop moet komen. Hij weet dat ik het heel graag wil hebben, ik heb hem tenslotte niet voor niets gestalkt. Dus ik zou zeggen 1 en 1 = een deal. Drie minuten later ligt mijn mobieltje op het bureau rondjes te draaien van het trillen. Ik zie wie er belt en ik krijg spontaan een opvlieger. Daar is op zich in mijn geval niet heel veel voor nodig, maar toch ….

“Met Sandra” zeg ik schuchterder dan ooit tegen het apparaat. “Hallo Sandra, met Joep van de makelaar”. Mijn hart maakt een sprongetje. Zou hij de mail van 3 minuten geleden gelezen hebben? En zo ja, belt hij dan nu omdat hij boos is dat ik hem (al weken) stalk? Of gaat hij me blij maken?

“Hoe snel kun je in Weesp zijn?”
“Eh, hoezo?”
“Ik ben over een kwartier in de woning.”
“Nou, dan ben ik er natuurlijk ook.”

Gillend van pure opwinding, laat ik alles uit mijn handen vallen, sleur mijn collega mee en scheur op 2 wielen het Mediapark af. Nog voordat de makelaar ter plaatse was, hadden wij al een rondje in de straat gelopen. Je wilt iets hebben, of je wilt het niet.

En ja, ik wil persé dit huis hebben, want het is echt DE beste plek van de hele straat.
Eenmaal binnen, kijk ik mijn collega nog eens aan, ik kijk de makelaar nog eens aan en zeg: “Verkocht hoor, maak die papieren zo snel mogelijk in orde, want ik ga ervoor!”.

Het waren ruim twee heerlijke jaren, maar met de derde briefjesactie, is de cirkel weer rond. In 2005 verhuisde ik van mijn 3-kamerwoning in Aetsveld naar een flat in Weesp. Daar maakten zowel de boven- als de benedenburen zoveel herrie, dat ik niet wist hoe snel ik daar weg moest. Op naar Almere, waar ik ruim anderhalf jaar heb gewoond. Toen het eerste koophuis en nu woon ik, godzijdank voor iedereen die maar bleef klussen en helpen verhuizen, naar volle tevredenheid in exact zo’n 3-kamerwoning als 8 jaar geleden, maar dan 50 meter verderop in de straat en met een prachtig uitzicht.

Typische gevalletje van zitten blijven!!

Comments are closed.