Een goed begin is het halve werk

Het is woensdag 2 januari, de eerste werkdag van het jaar zit erop en zodra ik volledig opgetuigd of toegetakeld (het is maar net hoe je het ziet) op de fiets stap, voel ik het weer, mijn achterband is echt heel erg zacht.

Ik besluit om, ondanks een pittige hoofdpijn, gewoon terug te fietsen en in Weesp eerst even snel eten te halen bij de slager en vervolgens mijn fiets naar de stationsstalling te brengen om niet alleen mijn band op te pompen, maar ook eindelijk die spekgladde achterband te laten vervangen. Zo gedacht, zo gedaan.

Bus 49 staat op me te wachten als ik de stalling uitloop, ik check in, gooi mijn rugzak af en plof neer. Op het moment dat de bus optrekt, bedenk ik me dat de overheerlijke spekjes voor in de boerenkool en het bakje filet americain voor morgen, nog in mijn fietstas zitten. Twijfel … Ga ik de buschauffeur vragen of ik nog mag uitstappen en dan maar zien wanneer de volgende bus gaat of blijf ik zitten en sjees ik straks even snel heen en weer met de Panda. In een split-second kies ik voor optie 2. De meest zekere van de twee. Dacht ik.

De bus stopt op een kleine 10 minuten van mijn huis, want sinds vorig jaar rijdt deze niet meer door de wijk, ik stap uit, loop naar huis, stap snel in de auto, slinger enthousiast mijn rugzak en handtas op de stoel naast me en start de motor. So far, so good.

Op precies dezelfde plek als 3 weken geleden, nog geen 50 meter verderop in mijn eigen straat, slaat de motor af. Nee hè, niet nu!

Het is 2 minuten over zes. Zou er nog iemand aanwezig zijn bij de garage? Als ik in Weesp stil kwam te staan moest ik de garage bellen en niet de ANWB. Proberen maar. De telefoon gaat 1 keer over en wordt opgenomen. Yes!, ik heb beet.

Binnen een half uur staat Henk, van Autobedrijf Griffioen, bij mijn auto en probeert hij te ontdekken wat er aan de hand is. Het is inderdaad niet de accu, maar dat hadden we vorige week al vastgesteld. Nog een paar keer proberen en Henks conclusie is dat het 2 dingen kunnen zijn, een kapot gaspedaal (dat tegenwoordig geen kabel meer is, maar een soort knop als die van je radio … ehhhh, nu ben je me echt kwijt hoor Henk) of een kapotte brandstofslang (die snap ik).

We krijgen ‘m weer aan de praat en besluiten de auto naar de garage te rijden. De straat uit, bocht naar links gaat goed. Met de volgende bocht naar links kom ik op de doorgaande weg, waar het op zich handig is als je een beetje tempo maakt. Maar ik kan gas geven tot ik een ons weeg (en dat duurt nog wel even), maar hij maakt geen toeren en gaat ook niet echt lekker vooruit. Ik rijd wel, maar met een slakkengangetje.

Met mijn rechtervoet trap ik het gaspedaal zowat door de bodem, maar een reactie blijft uit. Tot ik op een gegeven moment bijna gelanceerd wordt en met mijn rug in de stoel gedrukt alsof ik mij in een opstijgend vliegtuig bevind, en richting het stoplicht spuit. Pffff lekker zo’n injectiemotor in je Panda, ik heb nog net geen whiplash … maar ik maak weer toeren en ben weer een normale deelnemer aan het verkeer.

De Panda staat keurig bij de garage achter het hek en Henk brengt me naar huis, maar niet voordat hij me bij de fietsenstalling mijn eten uit mijn fietstas heeft laten vissen en ik de fietsenmaker nog een keer heel lief heb aangekeken en gevraagd of hij echt zijn best wil doen om mijn fiets vanavond te fiksen omdat ik anders morgen echt geen vervoer heb.

En als dit de slechtste dag is van 2013 teken ik er nu alvast voor. Goeie quote Henk!

Goeie service van Autobedrijf Griffioen, maar ik ben wel benieuwd wat ik morgen moet afrekenen.

Comments are closed.