Had ik toch bijna een neger in mijn mandje …

Eigenlijk weet ik nu al dat ik volgend jaar, de eerste zaterdag van augustus, wel weer op enig moment in Amsterdam terecht kom. Het is een traditie geworden. GayPride in Amsterdam.

De botenparade laat ik eigenlijk altijd voor wat ie is. Die kijk ik op AT5. Dit jaar was Rik van de Westelaken 1 van de co-commentatoren en dat deed hij echt heel goed. Het cynisme van Cornald ben ik meestal snel zat. De toegevoegde waarde van verslaggever en krullenbol Ewout snap ik niet zo goed. Hoop gedoe in een bootje langs de echte boten, en dan denken dat je in die takkenherrie een zinnig woord uit BN’ers als Viola Holt kunt krijgen. Yeah right. Keep on dreaming jongen.

Dit jaar was er wel een complicerende factor. Ik kon namelijk amper lopen van de spierpijn. Leuk hoor personal training, maar je kunt het ook overdrijven. Maar ik moest en ik zou even de sfeer proeven in de stad. Dus ik bel een vriendin en spreek met haar af op het Centraal Station in Amsterdam, waar zij met de trein heen komt en ik keurig op de fiets, in de hoop dat ik die spierpijn er gewoon uit fiets. Het idee was om even 2 uurtjes sfeer te proeven en dan voor het donker weer terug te fietsen.

Als ik, op de heenweg, bij het Scheepvaartmuseum fiets, zeg maar vlak voordat ik de fietsenrekken van het Centraal Station bijna kan aanraken, wordt het tijd dat ik mijn poncho aandoe, want de paar spetters waar eerst sprake van was, worden ineens een flinke bui. Toch een mazzel dat ik niet naar dit feestje ga om iemand te versieren, want voor zover ik al een knap kapsel had, is het nu wel naar de filistijnen.

Fiets gestald, vriendin gevonden, poncho uit en hup met de tram richting Rembrandtplein. Om me heen zie ik heel veel roze en dan bedoel ik ook echt héél veel roze. Vriendin wordt helemaal blij, want die is erg van het roze. En hoewel mijn evenement anders doet vermoeden ben ik meer van het groen.

Aangekomen op het Rembrandtplein voel ik meteen een goeie vibe. Ik heb er zin aan! En loop, net als al die andere blije mensen, volgens mij te stralen. Wat een fijn feest is dit toch! Even een terrasje pakken, heerlijk kijken naar al die uitgedoste mensen, daarna even zingen in de stamkroeg die om de hoek zit, en vervolgens minstens een uur te laat (shit, het is al donker) nog even 2 dropshotjes en een cola light op het terras. Donkerder dan dit wordt het immers niet, dus dat half uurtje maakt ook niet meer uit.

Hup weer in de tram naar het Centraal, vriendin op de trein en ik op de fiets. Van Amsterdam naar Weesp fiets je niet over de meest gezellige wegen. Van Amsterdam naar Diemen valt het mee, dan over een troosteloos en vooral verlaten industrieterrein en vervolgens het fietspad langs de onverlichte N236 van Diemen naar Weesp.

Net schreef ik nog dat het niet donker kon worden. Guess again. Dat kan wel. Namelijk op het fietspad langs de N236 zie ik, als oprechte nachtblinde, echt geen hand voor ogen. De witte strepen die het fietspad in twee weghelften moeten verdelen zijn zo versleten dat iedere keer alleen de volgende 2 zie en eigenlijk fiets ik dus op puur geluk nog steeds op het fietspad in plaats van de berm. Maar op dat laatste stuk, hoogste versnelling (7) en ondersteuning (3 = boost), fiets ik denk ik minstens 25 kilometer per uur.

Op zich fijn, maar des te sneller fiets ik af op iemand die ik helemaal niet zie. Dus ik schrik me echt kapot als ik bijna een neger in mijn mandje heb. Een neger in mijn mandje? Ja een neger in mijn mandje ….

Plotseling duikt namelijk in het pikkedonker een geheel in het zwart geklede man, die aan de verkeerde kant van het fietspad loopt, namelijk met het verkeer mee in plaats van tegen het verkeer in. En het is dat ik in een reflex mijn stuur naar links gooi anders had ie echt in/op mijn mandje gezeten.

Enfin. De blindemansrit zit erop en mijn fiets staat in de schuur. Bovenaan de trap zit Spruitje op me te wachten, maar ik moet zo nodig plassen dat ik direct door loop naar de badkamer voordat ik haar uitgebreid begroet. Daar glijd ik uit en maak ik een behoorlijke smak, zo eentje uit een tekenfilm …. Alle ledematen zwaaien in de rondte en vervolgens val ik op mijn zij op de badkamervloer en mijn hoofd knalt tegen de deurpost.

Voorzichtig probeer ik op te staan en dat lukt gelukkig. Ik bel mijn vriendin om me “af te melden” en vertel het verhaal.

Heb je dus alle gevaren (Amsterdam Oost, een verlaten industrieterrein in Diemen, het über-donkere fietspad en een neger die uit het niets voor je fiets opduikt) getrotseerd en dan maak je gewoon een giga smak in je eigen badkamer. Tuurlijk!

Ik zeg: Op naar de volgende Gay Pride!

Comments are closed.