O what a night

Het is 10 voor 11 en ik ben op mijn werk. Al een uur of zeven spookt het liedje van The Four Seasons, O what a night, door mijn hoofd. En niet omdat ik het, zoals vroeger, na een avondje stappen, als laatste liedje hoorde in de auto. Gek genoeg heb ik het al een eeuwigheid niet meer gehoord, maar nu gaat het niet meer uit mijn hoofd. Van een wilde stapavond, waarbij de vogeltjes en de krantenjongen mij gezamenlijk “goedemorgen” wensten terwijl ik nog naar bed moest, is trouwens sowieso al tijden geen sprake.

Sterker nog, ik ben juist vroeg naar bed gegaan. Want ik word al een paar nachten gek van de muggen die zich vreemd genoeg altijd, luid zoemend, rond mijn oren ophouden. Horren, citroenrollers, en dieronvriendelijke knetter-rackets ten spijt. Zodra ik lig, hoor ik er wel weer een. Dus hup, dat grote licht weer aan en natuurlijk is hij (of zij) dan in geen velden of wegen te bekennen. Hoezo zitten ze altijd rondom mijn oren eigenlijk? Waarom gaan ze niet lekker op mijn arm zitten, prikken ze me, en gaan vervolgens, volgezogen, lekker de rest van de nacht in de vensterbank liggen relaxen? Tsss

Zal ik vanavond dan maar een “val d’ispertje” nemen? Dan hoor ik dat gezoem misschien niet. Ik ben er nog niet uit. Eenmaal in bed realiseer ik me dat ik dat pilletje ben vergeten. Nou ja, misschien valt het mee. Ik heb in ieder geval de kracht niet meer om er mijn bed voor uit te stappen.

Wonder boven wonder heb ik hem (of haar) bij de eerste pets met vlakke hand die ik mezelf op mijn gezicht verkoop en die niet alleen een mug, maar zelfs een hele familie mussen nog zou vermorzelen, meteen geplet en ik val daarna in een heerlijke vaste slaap.

Totdat ….. er om even voor vier uur ’s nachts een oorverdovend gekrijs klinkt op het balkon. Een catfight!?!? Spruitje in nood?!?! Ik spring, meteen klaarwakker en met een hartslag van pak hem (of haar) beet 400 op, ren naar het raam, klap een paar keer heel hard in mijn handen (daar zouden katten van schrikken heb ik wel eens gelezen) en schreeuw. Wat volgt is een nog harder gegil en iets dat klinkt als 2 katten die over elkaar heen van de trap af stuiteren. Vervolgens is het oorverdovend stil.

Zouden de buren het ook gehoord hebben? En zijn ze dan wakker geworden van het gegil van de katten of van mijn geschreeuw en geklap?

Snel schiet ik iets aan, zet mijn bril op mijn neus en stap het balkon op. Daar vliegen de plukken kattenhaar me tegemoet. Hmm, niet echt geruststellend. Ik verwacht dat Spruitje op het openen van de balkondeur reageert, maar nee. Het fluitje dan? Nee, niets te zien te horen. Nachtblind als ik ben, loop ik weer naar binnen, pak de zaklantaarn uit de la (toch fijn dat ik die in “noodgevallen” ook direct weet te vinden) en ga op zoek naar Spruitje, die ongetwijfeld net zo geschrokken als ik, ergens onder een tafel of een struik zit te wachten tot ik haar met de zaklamp in de ogen schijn en haar kom redden. Maar een rondje door het gras en om het huizenblok levert helaas niets op.

Ik ga toch maar weer naar binnen, want als een van de buren wel wakker is geworden van dat gegil van de katten (of van mij), en is gaan kijken wat er aan de hand is, ziet hij (of zij) een tamelijk verwilderde vrouw in een onflatteuze soepjurk met een zaklantaarn door hun achtertuin of langs de kliko’s struinen.

Het voelt niet goed. Hartslag is inmiddels weer tot een redelijk aantal per minuut gedaald, maar ik ben er niet gerust op. Meer dan ik heb gedaan, kan ik niet doen, dus tegen beter weten in ga ik weer liggen. Van slapen is vanzelfsprekend geen sprake meer, zeker niet voordat Spruitje zich meldt. Dus hanenwaken dan maar.

Een klein half uur, het lijkt minstens een eeuwigheid te duren, later gaat het luikje open en stapt ze naar binnen, rent door het huis en komt, na een poetsbeurt, op bed liggen. Alles lijkt ok, dus ik heb nog 5 kwartier voor de wekker gaat.

Vijf kwartier nog om te woelen, te draaien, en vooral dat liedje in mijn hoofd te blijven horen. En wie ligt er als een prinsesje heerlijk te slapen en vooral luid, duidelijk, en bijna net zo hard te snurken, als die muggen bij mijn oren zoemen? Precies! Spruitje natuurlijk. Waarschijnlijk volledig uitgeput na dit nachtelijk avontuur. Net als ik trouwens. O what a night ….

Comments are closed.